6 Şubat 2009 Cuma

pencereler

ilham perileriyle bu denli birleşmişken bi kaç cümle atabilirim ortaya. Bu gece çok soğuk
ama yine de bir şeyler hala sıcak olabilir diyorum kendime. mesela sevgi. ben en çok sevmeyi sevdim.
çok sevdiğim birinin dediği gibi manyağım hafif... ama eğer bir kaç şey eksik kalmasa
duygular kalemden akacak kadar cesaretlenemez...öyle değil midir zaten hayatta? ne zaman dolup
taşsa birşeyler yada fırtınalar hakimiyet kursa dökülüyor sözcükler dillerden. Ne mesafe tanıyor ne
de mucize... Mucizelere tanığım ben . en çok mucizeler yaratan adamlara hayran kalıyorum.
aslında her adam biraz yaralıdır hayata karşı.Ağlamamak üzere doğarlar... gözyaşlarıdır gerçekler ,
mucizenin ışığıdır. yelkenliler gibi özgürdür gözyaşları süzülür sorgusuzca. Kimse durduramaz
yeryüzüne düşme zamanları geldiğinde. ağlamalarım vardır. Ağlamak güzeldir
ağlamak özeldir.... Hele gözlerin güzelse daha bir başka olur akan yaşlardan kalan izler....
ben adamaların ağlayanlarını severim... ben hayata kafa tutmak uğruna kendine kabuk bağlatanları
kabullenemem ... Ben hayata sevgiyle bakmayı seçtim... yolum uzun…
Gönderen gülümse ^mell^ zaman: 13:46 |  

0 yorum:

Kaydol: Kayıt Yorumları (Atom)